WILLEKE

Je hebt van die projecten die staan in je geheugen gegrift.
Het woord projecten insinueert misschien enorme aantallen maar dat klopt niet.
Ik heb globaal 2 á 3 van dit soort projecten meegemaakt die echt in mijn geheugen staan gegrift.
Dat zijn projecten in de buitencategorie.
Daar gaat het niet meer over waanzinnige artistieke prestaties of glorieuze invallen.
Ook niet over het verzet hebben van enorme bergen werk binnen een onmenselijk korte tijd.
Nee, dat gaat over een te gekke tijd hebben met een groep mensen die toevallig voor dezelfde productie werken en waar het, om wat voor reden ook. enorm onderling klikt.

Dit verhaal heb ik de titel Willeke gegeven omdat zij de aanleiding was.
Willeke Alberti ging een nieuwe LP uitbrengen en er was bedacht dat daar een tv-special bij hoorde.
Tom Manders Jr. ging dat regisseren en produceren.
Idee was simpel.
Willeke rijdt vanuit Franrijk in een cabrio terug naar Nederland en onderweg zingt ze de liedjes van haar nieuwe LP.
Tussendoor waren ook een paar  toevallig voorbijkomende vrienden geproduceerd.
Willem Duys, John Leddy en Mies Bouwman voor zover ik me kan herinneren.
Tom was goed bekend in Frankrijk en had een rij leuke locaties in een stevig draaischema gezet.
Mijn rol binnen de productie was het rijden in mijn eigen grote witte, tikje roestige, Mercedes bus.
Daar zat alles in wat we nodig hadden, daarom was ie voorzien van een zelf geknutseld alarm om de spullen te beschermen.
Alleen jammer dat die al bij een klein buitje regen afging.
Meestal midden in de nacht als je net lekker lag te slapen.
Ook jammer dat als je hem ’s ochtends vergat uit te zetten, het alarm onder je stoel afging als je net weer een minuutje op de weg zat.
Dat was een oorverdovende harde toeter die onder de bestuurdersstoel zat.
Daarnaast waar nodig was ik setdresser, camera-assistent, licht-assistent, productie-assistent en verder algemeen algemeen-assistent.

Uitermate fris begonnen wij aan de draaiperiode op de verste locatie.
Al snel werd het gezellig, misschien wel omdat niemand naar huis kon, dus geen stress van afspraken had.
Ook niet onbelangrijk was Tom’s kennis over Franse restaurantjes en waar je ze kon vinden.
We belandden elke avond in een ander gezellig tentje met wijn en Grand Marnier.
Het werd één groot feest met enorm veel humor en prachtige verstilde momenten.
Naarmate we weer verder noordwaarts kwamen, begon de vermoeidheid bij iedereen op te spelen.
Herinner me nog dat we ergens in België vroeg in de ochtend al moesten draaien.
Met Nederland in zicht hadden we hem allemaal de vorige avond nog een keer stevig geraakt.
Peter van Asten had speciale oogdruppels bij zich die je oogwit stralend wit maakte.
Iedereen had dat wel gebruikt om een beetje fris uit je ogen te kijken met als effect dat als je elkaar aankeek je gelijk de slappe kreeg.
Totaal gesloopt, maar met een waanzinnige tijd achter de rug namen we bij de Nederlandse grens afscheid van elkaar.
Willeke was overal bij en deed overal aan mee en was helemaal top.

Van links naar rechts boven:
Bertje Kremer, ikzelf, Willeke Alberti, Tom Manders jr., Lex Durlacher, Piet Monnereau,
Peter van Asten
Van links naar rechts onder:
Carrie Hellingwerf en Monique Foree

WILLEKE 4