DE GEHAKTSTAAF

Aanleiding was De Hollandse Avond, een productie van De Vorstin.
Mij was gevraagd mee te denken over de invulling van de avond.
Natuurkijk met het idee dat ik me zou storten op de aankleding.
Is uiteindelijk ook wel gebeurt maar heb het ook aangegrepen om mijn buitengewone interesse voor Esso gehaktstaven  breder uit te dragen. Schreef daarvoor een soort ode om de groep ook enthousiast te maken.

ODE AAN DE GEHAKTSTAAAF
Na de gehaktbal, de bitterbal en het bami blok is het hoog tijd dat de gehaktstaaf zijn erkenning als puur Hollandse snack krijgt. Daarbij wil ik persoonlijk de gehaktstaaf in combinatie met een Milk en Fruit (aarbei/kers) drankje propaganderen. Dit culinaire duo is een ware smaaksensatie in de mond. Het gaat mij dit keer als decormens niet om de vorm maar om de smaak. Mijn voorkeur gaat uit naar een Esso gehaktstaaf die al enige uren in de vitrine halsreikend heeft uitgekeken naar een liefhebber. Een verse gehaktstaaf is eigenlijk geen echte gehaktstaaf. Pas als hij na uren wachten zijn rimpelige huid heeft is ie echt op smaak en zijn titel waardig. Bij Milk en Fruit daarentegen is uiterste de verkoop datum heilig. Milk en Fruit (aardbei/kers) is geen hard lopend product. Bij over datum wordt het frisje al gauw een zuurtje. Als voorgaande aanwijzingen goed worden opgevolgd hebben we culinair evenement te pakken. De combinatie van net niet te zoet en net niet te kruidig is exquise. De smaak van een goede gehaktstaaf kan nog dagen door u mond dwarrelen. Overleg daarom vooraf het gebruik hiervan met al u intieme contacten.
               Rijko

Mede hierdoor was de gehaktstaaf in volle glorie aanwezig op de avond. Op een knal oranje sokkel stond een grote glimmende warmhoud vitrine vol staven prominent uitdagend naast de bar.

Het werd een avond om van te smullen.

 

 

 

 

Prince bord maakt lange rij

“We willen zo snel mogelijk een bord op het plein.”
“Kan dat en wat kost dat. We willen vanavond nog beslissen”
Gebeurde vrijdag eind van de middag.
De Vorstin had besloten een Prince tribute concert te gaan doen.
Gelijk maten genomen en alvast een bord wit geschilderd.
S ‘avonds laat groen licht. Zaterdag ochtend gelijk begonnen.
Zaterdag middag stond ie. Gelijk leuke reacties.
Kwam ook met een leuk artikeltje in de Gooi en Eemlander.
Met een foto van het bord.
Concert werd een enorm succes. Lange rijen voor de deur.
Mooi als het zo allemaal op zijn valt.PRINCE1 PRINCE 2

 

 

PRINCE 3 krant

 

 

 

MIJN VLEUGEL IS TE KOOP

VLEUGEL 1

Het is een vleugel met theaterervaring.
Eigenlijk verdient ie ook publiek.
Hij is lichtvoetig en helder van klank.
Voor mijn voorstelling “Met Andere Ogen”
heeft ie tijdelijk het huis verlaten.
Schoorvoetend is hij toen terug gekomen.
Binnengebracht door twee mannen met stofjassen.
Hij ging weer keurig op zijn plek staan
Geen enkele wanklank gehoord.
Toch verheugd hij zich ook wel op een ander thuis.
Verlangd naar iets meer klassiek.
Hoopt op vleugen steaming jazz.
Kent mijn stukken nu wel.
Tijd om te gaan.
Benieuwd waar hij gaat staan.

 

 

 

 

 

WILLEKE

Je hebt van die projecten die staan in je geheugen gegrift.
Het woord projecten insinueert misschien enorme aantallen maar dat klopt niet.
Ik heb globaal 2 á 3 van dit soort projecten meegemaakt die echt in mijn geheugen staan gegrift.
Dat zijn projecten in de buitencategorie.
Daar gaat het niet meer over waanzinnige artistieke prestaties of glorieuze invallen.
Ook niet over het verzet hebben van enorme bergen werk binnen een onmenselijk korte tijd.
Nee, dat gaat over een te gekke tijd hebben met een groep mensen die toevallig voor dezelfde productie werken en waar het, om wat voor reden ook. enorm onderling klikt.

Dit verhaal heb ik de titel Willeke gegeven omdat zij de aanleiding was.
Willeke Alberti ging een nieuwe LP uitbrengen en er was bedacht dat daar een tv-special bij hoorde.
Tom Manders Jr. ging dat regisseren en produceren.
Idee was simpel.
Willeke rijdt vanuit Franrijk in een cabrio terug naar Nederland en onderweg zingt ze de liedjes van haar nieuwe LP.
Tussendoor waren ook een paar  toevallig voorbijkomende vrienden geproduceerd.
Willem Duys, John Leddy en Mies Bouwman voor zover ik me kan herinneren.
Tom was goed bekend in Frankrijk en had een rij leuke locaties in een stevig draaischema gezet.
Mijn rol binnen de productie was het rijden in mijn eigen grote witte, tikje roestige, Mercedes bus.
Daar zat alles in wat we nodig hadden, daarom was ie voorzien van een zelf geknutseld alarm om de spullen te beschermen.
Alleen jammer dat die al bij een klein buitje regen afging.
Meestal midden in de nacht als je net lekker lag te slapen.
Ook jammer dat als je hem ’s ochtends vergat uit te zetten, het alarm onder je stoel afging als je net weer een minuutje op de weg zat.
Dat was een oorverdovende harde toeter die onder de bestuurdersstoel zat.
Daarnaast waar nodig was ik setdresser, camera-assistent, licht-assistent, productie-assistent en verder algemeen algemeen-assistent.

Uitermate fris begonnen wij aan de draaiperiode op de verste locatie.
Al snel werd het gezellig, misschien wel omdat niemand naar huis kon, dus geen stress van afspraken had.
Ook niet onbelangrijk was Tom’s kennis over Franse restaurantjes en waar je ze kon vinden.
We belandden elke avond in een ander gezellig tentje met wijn en Grand Marnier.
Het werd één groot feest met enorm veel humor en prachtige verstilde momenten.
Naarmate we weer verder noordwaarts kwamen, begon de vermoeidheid bij iedereen op te spelen.
Herinner me nog dat we ergens in België vroeg in de ochtend al moesten draaien.
Met Nederland in zicht hadden we hem allemaal de vorige avond nog een keer stevig geraakt.
Peter van Asten had speciale oogdruppels bij zich die je oogwit stralend wit maakte.
Iedereen had dat wel gebruikt om een beetje fris uit je ogen te kijken met als effect dat als je elkaar aankeek je gelijk de slappe kreeg.
Totaal gesloopt, maar met een waanzinnige tijd achter de rug namen we bij de Nederlandse grens afscheid van elkaar.
Willeke was overal bij en deed overal aan mee en was helemaal top.

Van links naar rechts boven:
Bertje Kremer, ikzelf, Willeke Alberti, Tom Manders jr., Lex Durlacher, Piet Monnereau,
Peter van Asten
Van links naar rechts onder:
Carrie Hellingwerf en Monique Foree

WILLEKE 4

STOELTJE VAN COLE

Willem Nijholt ging de rol spelen van de songwriter Cole Porter in de muziektheater voorstelling Ýou’re the Top.
We waren al een paar vergaderingen verder maar het ontbrak nog aan een idee voor de visual.
Om de echte Cole Porter als figuur beter te leren kennen was er ook een behoorlijke hoeveelheid foto’s van hem verzameld.
Daar zaten een aantal intrigerende foto’s tussen waar hij rokend op een soort klapstoeltje  zat.
Er ontstond toen het idee om die foto exact na te maken maar dan met Willem Nijholt.
Willem die via deze foto haast letterlijk in de huid kruipt van Cole Porter.

PORTER OP STOELTJE
Helemaal het zelfde stoeltje kregen we niet te pakken.
Uiteindelijk er een gekozen die behoorlijk in de buurt kwam.
De houding waarin Cole zit is werd door Willem exact gekopieerd.
Het was een intensive fotosessie  waar telkens gestopt moest worden om de houding bij te schaven richting de originele foto.
De foto’s zijn genomen door Frans van Heiningen in zijn fotostudio in Haarlem.

TOP contactsheet
TOPWILLEM 1
Naderhand is dat zelfde is ook nog met een andere foto van Cole Porter gedaan.
Dat is een foto waar Cole geconcentreerd zit te schrijvend aan de vleugel.

Beide foto’s heb ik gebruikt om een mooie montage foto te maken.
Het idee hiervan was Cole de schrijver en Cole de levensgenieter in één foto te vangen.
Deze foto is gebruikt in de eerste presentatie van het project. De presentatie was gemaakt in de vorm van een vierkant boekje en is toen naar alle theaterdirecteuren toe gegaan.

TOP COMBI FOTO 1

De foto met het stoeltje hebben we naderhand ook gebruikt voor de posters, flyers en boekjes.

TOP poster

RAMSES ’96 WERD RAMSES ’97

Ramses ’97 was in alle opzichten een hele speciale ervaring.
Met producent Cor Franc ging ik in de aanloop van het project regelmatig naar Amsterdam om met Ramses bij hem thuis te overleggen en te brainstormen hoe het programma eruit zou komen te zien.
Dat waren bijzondere middagen met een vleugje wijn die meestal ergens in avond eindigden.

Ramses zou voor het eerst na 10 jaar weer op tour gaan.
Wilde dat niet alleen op het podium staan maar ook ‘jong’ talent om zich heen hebben.
Bedacht dat ie niet alleen zijn eigen liedjes zingen maar ook ander werk.
Een steeds terugkerende vraag was of Ramses nog met nieuwe liedjes op stapel had staan.
Dat is lang blijven zweven. Zei wel altijd op mysterieuze toon dat ie met wat dingetjes bezig was.
Uiteindelijk kwam hij met de liedjes ‘Jij bent mij zo lief’ en ‘Nu ik vertrek’.

Uiteindelijk werd ervoor gekozen om Rolinha Kross, Manuela Kemp en Martine Grünwald als zangeressen erbij te halen en Nico van der Linden als entertainer.
Idee was dat zij het programma zouden beginnen en alle ruimte kregen om ook solo stukken te zingen en te spelen. Naderhand zou Ramses er danbij zou komen.
Alles lag op stoom. Ook de vormgeving en proefdrukken waren al klaar.

RAMSES 3 '96 proefdruk
Ramses ging nog even op vakantie gaan naar zijn vader in Spanje.
Die werd 91 en dat moest gevierd.
Toen dat telefoontje.
Het was daar voor Ramses niet helemaal lekker uitgepakt.
Hij was daar gevallen bij het zwembad.
Hij had direct pijn maar ging toch nog terug naar Amsterdam.
Net thuis is ie toen nog een keer gevallen.
Wilde voor iemand de voordeur open doen maar struikelde over een slaapzak.
Er werd een breuk in zijn linkerheup geconstateerd.
In plaats van op tour werd het revalideren in Bilthoven.
Gebeurde in augustus en half september zouden we beginnen met try-outs.
Ramses’ 96 werd afgelast en werd Ramses ’97
Nieuwe promotie materiaal.
RAMSES 1 FLYER
Ook het programma ging op de schop.
Nico had in ’97 al andere verplichtingen.
Dus ook nieuwe publiciteit foto’s en een nieuwe vorm zonder Nico.

Foto’s werden al tijdens zijn revalidatie in Bilhoven gemaakt.
Revalidatie centrum lag midden in het bos wat de fotograaf inspireerde om de onderstaande foto te maken.

RAMSES 8 PROMOFOTO

EEN GOUDEN VLOER

Museum Hilversum had begin 2015 een expositie met de titel ‘Show me the News’.
Een expositie over de ontwikkeling van nieuwsdecors van zowel de NOS als RTL4.
Govert Muijs en ik hebben jaren geleden voor RTL4 een nieuwsdecor ontworpen en gebouwd.
Als voorbereiding op de tentoonstelling werden we uitgenodigd langs te komen om iets te vertellen over onze ervaringen en te overleggen wat we nog aan materiaal beschikbaar hadden.
Deze bijzonder gezellige middag werd een aaneenschakeling van sappige herinneringen.
Govert en ik hadden elkaar tot op dat moment al jaren niet meer gezien.
We pakten de draad moeiteloos weer op en onze verhalen rolden over elkaar heen.
Liselotte Doeswijk schreef over onze ervaringen een artikel.


Show me the news: een gouden vloer

Posted on 17 maart 2015 by Liselotte Doeswijk

Rijko begint in 1982 als vormgever in de theaterwereld in Groningen en raakt als snel via theater betrokken bij televisie. In 1985 werkt hij als setdresser en rekwisiteur mee aan de tv-productie Carte Blanche (VARA) en in 1987 ontwerpt hij de karakters en ontwerpt en bouwt hij het decor voor kinderserie Pompy de Robodoll (Veronica). Tussendoor gaat hij ook als freelancer bij NOB decor aan de slag. Govert werkt deze periode als freelance decorateur onder andere bij NOB Decor en de Ahoy hallen. In ’89 werken ze voor het eerst nauw samen en bij het ontwerp en de bouw van een decor voor de speelfilm Wilde harten (Jindra Markus).

De twee worden viavia door de regisseur van RTL Nieuws benaderd. Kunnen ze zijn ideeën over een nieuwe vormgeving omzetten in een decorontwerp? Het moet strakker en moderner, het achterdoek van het eerste seizoen leidde de kijkers volgens een onderzoek erg af. Er moeten andere kleuren komen, namelijk goudgeel, de kleur van het RTL-logo en blauw, betrouwbaar en objectief. De lat ligt erg hoog, de ontwerpers krijgen te horen dat het decor járen moet kunnen, het mag geen onderhoud nodig hebben. Alles moet kwalitatief perfect zijn. Het is voor Rijko en Govert het eerste televisiedecor, maar ze nemen de opdracht graag aan. Het gaat immers om een prestigieus dagelijks programma, het paradepaardje van RTL.

Rijko neemt het decor en de algemene vormgeving voor zijn rekening, met als zwaartepunt de desk. De oude desk was, net als het achterdoek, vrij vol. Er stond een pc-monitor op en verder lagen er her en der stapels papier, telefoons en wat al niet meer. Bovendien was de tafel op zichzelf erg massief en niet erg fraai om te zien. Dat moest helemaal anders. Rijko ontwerpt een elegante desk met een v-vormig blad wat aan beide zijden zweeft.

Een sterke wens van de regisseur is om het programma te openen met een ‘rijder’ en zoom van een studiototaal naar een medium close-up van de presentatoren. De vloer komt daarbij in beeld en het decor kan daarom niet op praks gebouwd worden. De studiovloer wordt dus de vloer van het decor. Dat is gezien de hoge kwaliteitseisen lastig. De decorverf die men normaliter voor vloeren gebruikt, zijn niet ontwikkeld om jaren mee te gaan, want in de regel is het voor een televisieprogramma in een paar opnamedagen al gedaan. Muijs en Koning moeten dus uitwijken naar andere leveranciers. Ze kiezen samen met de regisseur een goudgele kleur, een zogenaamde ‘satin’, met een glimmer. De desk en de pilaren in het decor zijn in principe dezelfde kleur geel, maar wel met een ander merk verf. Rijko en Govert testen en vergelijken van te voren de twee gele verfsoorten uitgebreid op camera.

Govert werkt met name aan de skyline. De skyline uit het eerdere decor komt terug, maar wel in een hele andere stijl en op een hele andere manier. Muijs schildert zijn geabstraheerde gebouwen op twee doorzichtige platen plexiglas en op het achterdoek. Als je recht voor de twee platen staat vallen gebouwen en accentuerende lijnen samen, maar van een ander perspectief krijgt het beeld diepte. Dat effect is gedaan met het oog op de eerder genoemde ‘rijder’ voor de opening van het programma, maar ook als de presentatoren in medium-close zijn, geeft het net een beetje diepte aan het beeld. Govert schildert een aantal extra platen en er worden extra set bevestigingspalen gemaakt voor een mobiele set en een set in Den Haag.

Het ombouwen van de studio moet uiteraard binnen zo kort mogelijke tijd gebeuren, de nieuwsuitzendingen moeten zo snel mogelijk weer vanuit deze studio hervat worden. Het schilderen en drogen van de vloer kost uiteraard veel tijd. En ook het bevestigen van de palen waar de platen met de skyline in komen, direct in de betonnen studiovloer, is een grote klus. Rijko, Govert en een klein team medewerkers werken een dag en een nacht door.

Aanvankelijk is iedereen lovend over het decor, maar na niet al te lange tijd slaat de stemming helemaal om. Rijko en Govert worden door de directie op het matje geroepen. De kleur van de pilaren, desk en de vloer zijn niet gelijk. De satijnen glans in de verf spiegelt te veel en de belichters kunnen er niet mee uit de voeten (dat de studio erg laag is, maakt het er voor de belichters niet makkelijker op). Het is volgens de opdrachtgevers helemaal mis. Rijko en Govert vermoeden achteraf dat er misschien meer aan de hand was wat kan verklaren waarom de stemming over het eerst bejubelde decor zo plotseling omsloeg. Misschien had het iets te maken met het feit dat ze ‘van buiten’ kwamen, misschien was de regisseur in ongenade gevallen of waren er in het proces mensen geweest die zich gepasseerd hadden gevoeld.

Rijko en Govert zijn dan ook niet verbaasd dat het decor geen járen, maar slechts één seizoen blijft staan. Toch is dit RTL Nieuws-decor daarmee niet uitzonderlijk. Ook het eerste decor ging immers maar één seizoen mee en ook de decors daarna (tot 1998) hielden het allemaal niet zo heel veel langer uit. Die omloopsnelheid duidt wellicht op kinderziektes bij de nieuwe zender, onzekerheid over de juiste vorm en toon, of een groot verloop van medewerkers. Het zal dus, zoals Rijko en Govert stellen, zeker niet alleen aan de decors hebben gelegen.

RTL4 Jeroen Pauw

DE BOTSAUTO

MAO botauto 2
Uit Wolvega komt ie, de minibotsauto.
Speciaal voor een rol in mijn theatervoorstelling ‘Met Andere Ogen’.
Had hem getraceerd via Marktplaats.
Hij stond in een oude scheepscontainer met nog een paar lotgenoten.
Zijn mooie broertjes en zusjes waren allemaal al lang verkocht.
Hij was, uit de losse pols, ruw overgekalkt met rode verf.
Het was een aandoenlijk lelijk hoopje botsauto.
Maar hij mocht met me mee. Hij moest met me mee.
Thuis hem eerst maar eens flink in het sop gezet.
Daar werd ie wel schoner van, maar niet mooier.
Heel voorzichtig zijn rode jasje eraf gepulkt.
Netjes de oorspronkelijke kleur er weer opgezet.
Alle aluminium strips schoongemaakt.
Lampjes aangesloten en toen was ie klaar.
Klaar voor zijn hoofdrol.

MAO botsauto 6

MAO botsauto 8

DE SIGAAR

Eigenlijk had ik natuurlijk mijn zinnen gezet op het decorontwerp voor de muziektheaterproductie Larry.
Ik werkte als creative voor de theaterproducent en het lag in de lijn dat ik dat zou gaan doen.
Maar ja, de regisseur had een eigen decorontwerper op het oog.
Lang verhaal kort verteld.
Dat werd hem.
Misschien zit daar wel de oorsprong van het nogal uitgebreide programmaboekje.
Want ik was wel op alle fronten zijdelings betrokken bij de voorstelling maar daar zag je niks van terug.
Niet dat ik nou bewust iets had van dat ik me via het programmaboekje ging revancheren maar had wel alle tijd daar iets bijzonders van te knutselen.

Bijzonder is het geworden.
Gekozen voor een langwerpig boekje in de vorm van een chique menu kaart.
Achterin zat een servet met songteksten van Larry.
Larry, Lorenz Hart, was een klein druk mannetje die zich ook ophield in dure restaurants en het nachtleven.
Stond bekend om het roken van grote sigaren.
Over hem was ook bekend dat ie op papiersnippers, toiletpapier en servetten liedteksten schreef die opeens boven kwamen drijven bij gebrek aan een notitieboekje.
Verder zat er ook nog een krant met de titel ‘Hartbreaking News’ in.
Deze stond vol met achtergrond verhalen over Larry.
Daarnaast ook nog kleine leuke details zoals een flapje die je kon omvouwen en dan zag je de afbeelding van zijn favoriete sigaar.

Moet zeggen dat ik daarna nooit meer een première heb meegemaakt waar ik zo uitgebreid ben aangesproken over het programmaboekje en vrijwel niet over de voorstelling.

‘TUUURLIJK KUNNEN WE DAT’

Govert Muijs en ik hadden net besloten samen projecten te gaan doen.
Govert vooral vanuit decoreren en ik vanuit decorbouw.
Het ontwerpen was voor ons beiden toen nog een middel om een klus binnen te halen.
Goovert had contacten met Added Film de producent van de film ‘Wilde Harten’.

WILDE HARTEN 13 poster
Zij zochten nog een bedrijf, die ook een offerte wilde uitbrengen voor een enorm reclamebord dat in Den Haag voor het danstheater moest komen voor een filmscene.
Govert schilderde toen veel reclameborden, dus zo is er toen een gesprek ontstaan.
“Kunnen jullie dat?” ‘Tuuurlijk kunnen we dat’.
We waren net vol enthousiasme begonnen en dit soort opdrachten was precies wat we wilden.
We hadden alleen nog nooit zoiets gemaakt en het ding was echt groot en moest boven de ingang van het danstheater komen.
Ook wat bluffen naar elkaar, maar ondertussen wel een offerte in elkaar gepuzzeld en de opdracht gekregen.
Toen hoefden we het alleen nog maar even te maken.
Daar begon dus het hachelijk avontuur en kregen we de rekening voor onze overmoed.
Dat was een periode van koppijn en hoofdbrekens en klam zweet.
Droomde ervan dat het hele bord dwars door de glazen voorpui van het danstheater zou gaan en daarbij achteloze bezoekers zou verpletteren.

Toen de filmcrew arriveerde, vroeg in de ochtend, was de verf nog nat.
Ik zelf lag toen al gesloopt te slapen achter in de bus.
Aan onze calculatie haperde wel het een en ander maar ook niet zoveel dat het logisch was dat we de gevestigde orde hadden verslagen.
Onze troef, achteraf in de offerte, bleek later dat wij geen stalen frame gingen maken maar een steigerbouwer hadden ingehuurd om de basis neer te zetten en vervolgens af te kleden met platen.
De vorm van de steiger hadden we keurig als basis voor ons ontwerp gebruikt.
Dat scheelde enorm in de kosten.
Mag wel gezegd worden dat steigerbouwer SSH het een leuk project vond.
Voor hen was dit een piepklein klusje en hebben ons toen behoorlijk gematst.