IN TE HUREN

Mijn drijfveer om zelfstandige te zijn is niet om rijk te worden maar om de mogelijkheid  te hebben om in leuke projecten te stappen waardoor ik mooie dingen kan maken.
Vandaar dat ik werk voor redelijke tarieven en transparant ben over de overige kosten of materiaal prijzen.

Ik ben in te huren voor:

PROJECTEN
Dat kan voor theater, tv en film zijn maar ook evenementen en tentoonstellingen.
Daarnaast ook affiniteit en ervaring met winkelinrichtingen, interieurs en meubels.

Meestal strekken de werkzaamheden zich uit vanaf een idee helpen ontwikkelen en vormgeven tot het eindresultaat.

DAGDELEN (4 uur)
Kan op locatie zijn, maar ook in mijn werkplaats/atelier

Kunnen werkzaamheden zijn als adviseren, ontwerpen, bouwen en produceren,
maar ook praktische ondersteuning bij bijv. opnames, decorbouw of aankleding.

OPDRACHTEN
Het  maken van een decorstuk, tafel of lamp maar ook kleine objecten of displays behoren onder andere tot de mogelijkheden.

OERSOEP

Beerta, Nieuw Beerta, Drieborg, ’t Waar, Scheemda, Noord Broek, Zuid Broek, Blijham, Winschoten.
Dit zijn ongeveer de plaatsen waar mijn familie zich zeker vanaf ongeveer 1630 heeft opgehouden.
Dat geldt zowel voor mijn moeders als mijn vaders kant.
Een aantal van hen zullen ongetwijfeld wel eens de grenzen van Groningen over zijn gegaan maar de term landverhuizers was in de verste verte niet op hen van toepassing.
Een vakantie naar Hamburg was al een hele gebeurtenis.
Het waren allemaal boeren, landarbeiders, molenaars, kleermakers, aannemers die woonden en werkten in het uitgestrekte Groningse landschap.

Mijn tante, zuster van mijn vader, was de eerste die echt vertrok.
Vlak na de oorlog verhuisde zij naar Amsterdam om daar te gaan werken als secretaresse bij Proost en Brandt een gerenommeerde papiergroothandel.
Wel weer geheel in lijn met de familie historie bleef zij het bedrijf trouw tot aan haar pensioen.
Een vrouw alleen die in die tijd verhuisde van Blijham naar Amsterdam gaf onrust in het dorp
Het werd nog onrustiger toen bleek dat ze alleenstaande bleef .
Reizen zat haar wel in het bloed en ze heeft al haar vakanties besteed om de hele wereld te gaan zien.

Mijn vader en moeder trouwden en verhuisden naar Wageningen.
Daar was mijn vader aangenomen als algemeen assistent bij een zuivelfabriek.
In Wageningen ben ik geboren.
Mijn vader verstuurde per ongeluk wel de enveloppen maar vergat de geboortekaartjes erin te doen.
Mijn ouders kwamen daar vrij laat achter omdat niemand er hen over had aangesproken.
Aan het poststempel had de familie gezien dat de envelop uit Wageningen kwam.
‘Er zal wel iets geboren zijn.’ was de nuchtere algemene opinie.
Daar had men het daar verder bij gelaten.

Ik krijg vaak de vraag waar de naam Rijko vandaan komt.
Tot een paar jaar terug had ik daarvoor een deels zelfverzonnen verhaal, gecombineerd met deels vage aanwijzingen uit een familiebijbel die achteraf geen familiebijbel bleek te zijn.
Korte samenvatting daarvan was dat er in de familie een Marieke was die een zoon kreeg die ze Rieko noemden. Rieko duikt een generatie later weer op in de boeken maar waarschijnlijk door een schrijffoutje bij de aangifte is het opeens Reiko. Nog een generatie later duikt de naam Rijko in de huidige spelling voor het eerst op. Vermoeden is dat een nukkige ambtenaar of een dyslectische vader de oorzaak is van de foutieve spelling.

Paar jaar geleden heb ik het echt uitgezocht en daarmee ook meteen mijn hele familie in kaart gebracht.
De naam Rijko of Rijcko bleek al vanaf 1655 in de familie voor te komen.
Geboren in  Nieuw Beerta, Zijn naam was Rijko of Rijcko Andries.
Zijn moeder heette Heebe Rijcken en de kans is groot dat daar de naam van is afgeleid.

Noordoost Groningen is dus wel het oerland van mijn familie.
Het gebied is bezongen door Ede Staal, Ede Staol in het Gronings.
Titel van het lied is ‘Het Hoogeland’ of ‘Mien Hoogeland’
Er bestaat zover ik weet maar één opname van die heel matig is.
Klinkt als een opname met één slechte microfoon in een achteraf zaaltje.
Maar daardoor is ie juist ook prachtig en krijgt het lied een extra kleur.
Je hoort de poëtische uitgestrektheid van het landschap.

Voor mij komt het lied het beste tot zijn recht door er alleen maar naar te luisteren.
Ik geef toe dat de clip, gemaakt van unieke beeldopnames van Ede Staal gecombineerd met prachtige sfeerbeelden van het Groningse landschap, ook echt heel mooi is.

MIJN JEUGD

Een kleine coöperatieve zuivelfabriek, het decor van mijn jeugd.
Een plek waar gevoel voor techniek, gevoel voor mensen en gevoel voor vorm, ruimte kreeg om zich te ontwikkelen.
De basis van mijn veelzijdigheid.
Verzinnen, organiseren, maken.
Het bracht mij in het theater, bij televisie en film.

oene keizerstraat 1
Enige tijd geleden werd ik door Gert-Jan Ketelaar van het bedrijf EMERGO uitgenodigd om als proefpersoon aan een persoonlijk motivatie onderzoek mee te doen.
Een onderdeel daarvan was het beschrijven van een leuke activiteit uit mijn jeugd.
Denk dat dit verhaal een mooi beeld geeft hoe ik toen al de uitdaging op zocht.

DE ZWEMTANK
Mijn vader werkte op een kleine coöperatieve melkfabriek. Wij woonden in een huis die tegen de fabriek was aangebouwd. Ik speelde altijd in of bij de fabriek. Het kwam regelmatig voor dat er werd verbouwd en nieuwe machines werden geïnstalleerd. Vond het stoer als Albert van de Scheur, een transport bedrijf met grote kranen en diepladers, langs kwam om dat soort klussen te doen.

Was als klein mannetje ook altijd aan het slepen. Vaak geholpen door mijn 3 jaar oudere broer en soms ook met vriendjes van school. Achter de fabriek was een groot braakliggend terrein waar alles werd neergezet wat niet meer werd gebruikt of opgeslagen moest worden. Daarnaast was er nog een groot garage-dak waar het zelfde voor gold.

Het was een prachtige zomer en ik had veel zin om te zwemmen. Het dichtst bij zijnde zwembad was half uur fietsen en ik mocht daar ook niet alleen naar toe. Op het garage dak lag een grote roestvrijstalen melktank. Ik kreeg opeens het idee dat als je die tank rechtop zou zetten en vol met water zou doen je daarin prima kon zwemmen. Wist niet hoe dat moest worden gerealiseerd, maar het idee alleen was al pret genoeg. Een mini privé zwembad.

Op de fabriek wist iedereen dat ik er altijd rondzwierf en ook altijd met dingen bezig was en werd dat behoorlijk getolereerd. Kwam ook omdat ik altijd achter de monteurs aan liep om te kijken wat ze deden en hoe ze het deden en er ondertussen vrolijk op los babbelde. Geheim moest het zeker voor mijn vader blijven. Die wilde niet hebben dat ik overal met mijn vingers aan zat. Dus als ik echt iets wilde, moest ik het hem vragen. Dit idee viel in de categorie ‘wil ie zeker niet hebben’. Dus dan ook niet vragen. Mijn broer vond het niet echt oké maar ging wel helpen. Om de tank uit het zicht te krijgen hebben we hem eerst naar de andere kant van het dak gerold over balken. Dat rollen ging niet heel makkelijk. In mijn herinnering heeft dat het wel een week of twee geduurd.

Dat kwam omdat de spullen die voor de tank stonden eerst moesten worden weggehaald. Dan kon je de tank een stukje doorrollen. Vervolgens dan de spullen aan de andere kant weer terugzetten en dan aan het volgende stukje beginnen. Voordeel was wel dat het daarmee heel geleidelijk ging en het niemand echt opviel. Werd haast een stukje routine ondanks dat er elke keer wel nieuwe obstakels waren die moesten worden overwonnen.

Toen ie op de goeie plek lag moest ie nog op zijn poten gezet worden. Dat was het meest lastige. Met balken, blokken en touwen hebben we hem heel langzaam opgetild. Is natuurlijk ook een paar keer weer naar beneden gekomen. Uiteindelijk kregen we hem zo hoog dat ie over zijn dooie punt heen was en zelf rechtop kantelde. Dat was een glorieus moment. Dat moment herinner ik me nog ook omdat de poten keihard op het garage dak knalden.

Nu die eindelijk stond moest er alleen nog water in. Daar hadden we niet echt over nagedacht van tevoren. Je kon alleen op het dak komen met een ladder of klauterend via een afdakje. Dus emmers water werd niks. Ook een emmer aan een touw niet. Het ging ook om heel veel water. Daarnaast kwam bij de eerste emmer al de vraag van een werknemer wat we daarmee wilden. Vreesde niet geheel ten onrechte dat wij een geintje met water gingen doen wat hem nattigheid zou opleveren.

Min of meer bij toeval kam ik erachter dat in ruimte waar al het personeel zich omklede een klein kraantje zat. Die ruimte zat in de garage. Heb toen slangen bij elkaar gezocht en die via een klein raampje in het weekend op dat kraantje aangesloten en dag en nacht open laten staan.
Mijn gedachte was dat de zon het water zou opwarmen. Maar dat viel tegen. Het zwemmen ook.Heb het één keer geprobeerd. Moest je via een mangat in het water laten zakken. één slag heen, één slag terug. Best eng ook. Nooit meer geprobeerd ook nooit meer naar omgekeken naar de tank totdat mijn vader tijdens het eten een keer melde dat een monteur had verteld dat het garagedak was gaan scheuren. Wat gek was omdat het dak dusdanig stevig was gebouwd dat er nog makkelijk een verdieping bij op kon.

De poten van de tank waren gewoon open stalen buizen waar wij niks onder hadden gedaan. Die enorme druk was de oorzaak van de scheuren. Hoor mijn vader nog zeggen “Vol geregend denken we”. Ik dankte de monteurs op mijn blote knietjes. Zij hadden mij een roestvrijstalen plug gegeven waarmee ik de tank waterdicht had dichtgemaakt. Zij hadden wel een vermoeden hoe het echt zat maar hebben mij toen keurig uit de wind gehouden.

KETEL OENE 3

GEEN VAK MAAR VEELZIJDIG

‘Wat doe jij eigenlijk voor werk?’
Een kort antwoord hierop is niet te doen.
Qua opleiding heb ik een technische ondergrond.
School voor Scheepswerktuigkunde en HTS werktuigbouw.
Maar daar heb ik relatief weinig aan gehad in mijn werk.

Heb me altijd zelf kennis en technieken eigen gemaakt die ik direct nodig had om iets te kunnen maken of te realiseren.
Hier valt het woord veelzijdig, maar ook inventief prima op zijn plek.
Maar met deze vaststelling is er verder nog geen beeld.
Heb daarom een aantal steekwoorden bij elkaar gezet om mijn gebied enigszins  af te bakenen.

Vormgeving, decor, theater, tv, styling, meubels, ontwerp/bouw, interieur, rekwisieten/props, styling, script, projecten, productie.

Binnen dat gebied ben ik actief op drie vlakken;

verzinnen – ontwikkelen
vormgeven – ontwerpen
bouwen – realiseren

Iets verzinnen en dat tastbaar maken vind ik het leukste wat er is.
Van het hoofd via de handen naar het resultaat.
Een klein stukje fantasie op aarde maken.
In projecten komen vaak alle vlakken aan bod, maar dat hoeft niet.
De drie vlakken functioneren ook prima op zichzelf.

Natuurlijk is groot en meeslepend een enorme uitdaging, maar met een klein budget kunnen ook de meest leuke dingen gemaakt worden. Soms juist door de  beperking misschien nog wel creatiever en inventiever.

Als voorbeeld een foto van het decor voor de popgroep de Barking Spiders uit Hilversum.
Ze hadden vrijwel geen budget, maar wilden toch een bijzondere clip maken.
Dat is een decor geworden wat geheel bestond uit afgedankte koelkasten die bij de vuilstort waren geleend voor een paar dagen.
BARKING S 1 GROOT FORM.