DE GEHAKTSTAAF

Aanleiding was De Hollandse Avond, een productie van De Vorstin.
Mij was gevraagd mee te denken over de invulling van de avond.
Natuurkijk met het idee dat ik me zou storten op de aankleding.
Is uiteindelijk ook wel gebeurt maar heb het ook aangegrepen om mijn buitengewone interesse voor Esso gehaktstaven  breder uit te dragen. Schreef daarvoor een soort ode om de groep ook enthousiast te maken.

ODE AAN DE GEHAKTSTAAAF
Na de gehaktbal, de bitterbal en het bami blok is het hoog tijd dat de gehaktstaaf zijn erkenning als puur Hollandse snack krijgt. Daarbij wil ik persoonlijk de gehaktstaaf in combinatie met een Milk en Fruit (aarbei/kers) drankje propaganderen. Dit culinaire duo is een ware smaaksensatie in de mond. Het gaat mij dit keer als decormens niet om de vorm maar om de smaak. Mijn voorkeur gaat uit naar een Esso gehaktstaaf die al enige uren in de vitrine halsreikend heeft uitgekeken naar een liefhebber. Een verse gehaktstaaf is eigenlijk geen echte gehaktstaaf. Pas als hij na uren wachten zijn rimpelige huid heeft is ie echt op smaak en zijn titel waardig. Bij Milk en Fruit daarentegen is uiterste de verkoop datum heilig. Milk en Fruit (aardbei/kers) is geen hard lopend product. Bij over datum wordt het frisje al gauw een zuurtje. Als voorgaande aanwijzingen goed worden opgevolgd hebben we culinair evenement te pakken. De combinatie van net niet te zoet en net niet te kruidig is exquise. De smaak van een goede gehaktstaaf kan nog dagen door u mond dwarrelen. Overleg daarom vooraf het gebruik hiervan met al u intieme contacten.
               Rijko

Mede hierdoor was de gehaktstaaf in volle glorie aanwezig op de avond. Op een knal oranje sokkel stond een grote glimmende warmhoud vitrine vol staven prominent uitdagend naast de bar.

Het werd een avond om van te smullen.

 

 

 

 

Prince bord maakt lange rij

“We willen zo snel mogelijk een bord op het plein.”
“Kan dat en wat kost dat. We willen vanavond nog beslissen”
Gebeurde vrijdag eind van de middag.
De Vorstin had besloten een Prince tribute concert te gaan doen.
Gelijk maten genomen en alvast een bord wit geschilderd.
S ‘avonds laat groen licht. Zaterdag ochtend gelijk begonnen.
Zaterdag middag stond ie. Gelijk leuke reacties.
Kwam ook met een leuk artikeltje in de Gooi en Eemlander.
Met een foto van het bord.
Concert werd een enorm succes. Lange rijen voor de deur.
Mooi als het zo allemaal op zijn valt.PRINCE1 PRINCE 2

 

 

PRINCE 3 krant

 

 

 

MIJN VLEUGEL IS TE KOOP

VLEUGEL 1

Het is een vleugel met theaterervaring.
Eigenlijk verdient ie ook publiek.
Hij is lichtvoetig en helder van klank.
Voor mijn voorstelling “Met Andere Ogen”
heeft ie tijdelijk het huis verlaten.
Schoorvoetend is hij toen terug gekomen.
Binnengebracht door twee mannen met stofjassen.
Hij ging weer keurig op zijn plek staan
Geen enkele wanklank gehoord.
Toch verheugd hij zich ook wel op een ander thuis.
Verlangd naar iets meer klassiek.
Hoopt op vleugen steaming jazz.
Kent mijn stukken nu wel.
Tijd om te gaan.
Benieuwd waar hij gaat staan.

 

 

 

 

 

WITTE VLEERMUIS, decorstuk, 5 meter breed.

Deze vleermuis is gemaakt van houten panelen.
Is speciaal bedacht om op te mappen.
Hij hangt aan 3 kettingen.
Heeft 2 pinspots als ogen.

Dit decorstuk wordt alleen onder begeleiding en met transport verhuurd
Prijs op aanvraag.

BEESTENBOEL 5

IN TE HUREN

Mijn drijfveer om zelfstandige te zijn is niet om rijk te worden maar om de mogelijkheid  te hebben om in leuke projecten te stappen waardoor ik mooie dingen kan maken.
Vandaar dat ik werk voor redelijke tarieven en transparant ben over de overige kosten of materiaal prijzen.

Ik ben in te huren voor:

PROJECTEN
Dat kan voor theater, tv en film zijn maar ook evenementen en tentoonstellingen.
Daarnaast ook affiniteit en ervaring met winkelinrichtingen, interieurs en meubels.

Meestal strekken de werkzaamheden zich uit vanaf een idee helpen ontwikkelen en vormgeven tot het eindresultaat.

DAGDELEN (4 uur)
Kan op locatie zijn, maar ook in mijn werkplaats/atelier

Kunnen werkzaamheden zijn als adviseren, ontwerpen, bouwen en produceren,
maar ook praktische ondersteuning bij bijv. opnames, decorbouw of aankleding.

OPDRACHTEN
Het  maken van een decorstuk, tafel of lamp maar ook kleine objecten of displays behoren onder andere tot de mogelijkheden.

OERSOEP

Beerta, Nieuw Beerta, Drieborg, ’t Waar, Scheemda, Noord Broek, Zuid Broek, Blijham, Winschoten.
Dit zijn ongeveer de plaatsen waar mijn familie zich zeker vanaf ongeveer 1630 heeft opgehouden.
Dat geldt zowel voor mijn moeders als mijn vaders kant.
Een aantal van hen zullen ongetwijfeld wel eens de grenzen van Groningen over zijn gegaan maar de term landverhuizers was in de verste verte niet op hen van toepassing.
Een vakantie naar Hamburg was al een hele gebeurtenis.
Het waren allemaal boeren, landarbeiders, molenaars, kleermakers, aannemers die woonden en werkten in het uitgestrekte Groningse landschap.

Mijn tante, zuster van mijn vader, was de eerste die echt vertrok.
Vlak na de oorlog verhuisde zij naar Amsterdam om daar te gaan werken als secretaresse bij Proost en Brandt een gerenommeerde papiergroothandel.
Wel weer geheel in lijn met de familie historie bleef zij het bedrijf trouw tot aan haar pensioen.
Een vrouw alleen die in die tijd verhuisde van Blijham naar Amsterdam gaf onrust in het dorp
Het werd nog onrustiger toen bleek dat ze alleenstaande bleef .
Reizen zat haar wel in het bloed en ze heeft al haar vakanties besteed om de hele wereld te gaan zien.

Mijn vader en moeder trouwden en verhuisden naar Wageningen.
Daar was mijn vader aangenomen als algemeen assistent bij een zuivelfabriek.
In Wageningen ben ik geboren.
Mijn vader verstuurde per ongeluk wel de enveloppen maar vergat de geboortekaartjes erin te doen.
Mijn ouders kwamen daar vrij laat achter omdat niemand er hen over had aangesproken.
Aan het poststempel had de familie gezien dat de envelop uit Wageningen kwam.
‘Er zal wel iets geboren zijn.’ was de nuchtere algemene opinie.
Daar had men het daar verder bij gelaten.

Ik krijg vaak de vraag waar de naam Rijko vandaan komt.
Tot een paar jaar terug had ik daarvoor een deels zelfverzonnen verhaal, gecombineerd met deels vage aanwijzingen uit een familiebijbel die achteraf geen familiebijbel bleek te zijn.
Korte samenvatting daarvan was dat er in de familie een Marieke was die een zoon kreeg die ze Rieko noemden. Rieko duikt een generatie later weer op in de boeken maar waarschijnlijk door een schrijffoutje bij de aangifte is het opeens Reiko. Nog een generatie later duikt de naam Rijko in de huidige spelling voor het eerst op. Vermoeden is dat een nukkige ambtenaar of een dyslectische vader de oorzaak is van de foutieve spelling.

Paar jaar geleden heb ik het echt uitgezocht en daarmee ook meteen mijn hele familie in kaart gebracht.
De naam Rijko of Rijcko bleek al vanaf 1655 in de familie voor te komen.
Geboren in  Nieuw Beerta, Zijn naam was Rijko of Rijcko Andries.
Zijn moeder heette Heebe Rijcken en de kans is groot dat daar de naam van is afgeleid.

Noordoost Groningen is dus wel het oerland van mijn familie.
Het gebied is bezongen door Ede Staal, Ede Staol in het Gronings.
Titel van het lied is ‘Het Hoogeland’ of ‘Mien Hoogeland’
Er bestaat zover ik weet maar één opname van die heel matig is.
Klinkt als een opname met één slechte microfoon in een achteraf zaaltje.
Maar daardoor is ie juist ook prachtig en krijgt het lied een extra kleur.
Je hoort de poëtische uitgestrektheid van het landschap.

Voor mij komt het lied het beste tot zijn recht door er alleen maar naar te luisteren.
Ik geef toe dat de clip, gemaakt van unieke beeldopnames van Ede Staal gecombineerd met prachtige sfeerbeelden van het Groningse landschap, ook echt heel mooi is.

WILLEKE

Je hebt van die projecten die staan in je geheugen gegrift.
Het woord projecten insinueert misschien enorme aantallen maar dat klopt niet.
Ik heb globaal 2 á 3 van dit soort projecten meegemaakt die echt in mijn geheugen staan gegrift.
Dat zijn projecten in de buitencategorie.
Daar gaat het niet meer over waanzinnige artistieke prestaties of glorieuze invallen.
Ook niet over het verzet hebben van enorme bergen werk binnen een onmenselijk korte tijd.
Nee, dat gaat over een te gekke tijd hebben met een groep mensen die toevallig voor dezelfde productie werken en waar het, om wat voor reden ook. enorm onderling klikt.

Dit verhaal heb ik de titel Willeke gegeven omdat zij de aanleiding was.
Willeke Alberti ging een nieuwe LP uitbrengen en er was bedacht dat daar een tv-special bij hoorde.
Tom Manders Jr. ging dat regisseren en produceren.
Idee was simpel.
Willeke rijdt vanuit Franrijk in een cabrio terug naar Nederland en onderweg zingt ze de liedjes van haar nieuwe LP.
Tussendoor waren ook een paar  toevallig voorbijkomende vrienden geproduceerd.
Willem Duys, John Leddy en Mies Bouwman voor zover ik me kan herinneren.
Tom was goed bekend in Frankrijk en had een rij leuke locaties in een stevig draaischema gezet.
Mijn rol binnen de productie was het rijden in mijn eigen grote witte, tikje roestige, Mercedes bus.
Daar zat alles in wat we nodig hadden, daarom was ie voorzien van een zelf geknutseld alarm om de spullen te beschermen.
Alleen jammer dat die al bij een klein buitje regen afging.
Meestal midden in de nacht als je net lekker lag te slapen.
Ook jammer dat als je hem ’s ochtends vergat uit te zetten, het alarm onder je stoel afging als je net weer een minuutje op de weg zat.
Dat was een oorverdovende harde toeter die onder de bestuurdersstoel zat.
Daarnaast waar nodig was ik setdresser, camera-assistent, licht-assistent, productie-assistent en verder algemeen algemeen-assistent.

Uitermate fris begonnen wij aan de draaiperiode op de verste locatie.
Al snel werd het gezellig, misschien wel omdat niemand naar huis kon, dus geen stress van afspraken had.
Ook niet onbelangrijk was Tom’s kennis over Franse restaurantjes en waar je ze kon vinden.
We belandden elke avond in een ander gezellig tentje met wijn en Grand Marnier.
Het werd één groot feest met enorm veel humor en prachtige verstilde momenten.
Naarmate we weer verder noordwaarts kwamen, begon de vermoeidheid bij iedereen op te spelen.
Herinner me nog dat we ergens in België vroeg in de ochtend al moesten draaien.
Met Nederland in zicht hadden we hem allemaal de vorige avond nog een keer stevig geraakt.
Peter van Asten had speciale oogdruppels bij zich die je oogwit stralend wit maakte.
Iedereen had dat wel gebruikt om een beetje fris uit je ogen te kijken met als effect dat als je elkaar aankeek je gelijk de slappe kreeg.
Totaal gesloopt, maar met een waanzinnige tijd achter de rug namen we bij de Nederlandse grens afscheid van elkaar.
Willeke was overal bij en deed overal aan mee en was helemaal top.

Van links naar rechts boven:
Bertje Kremer, ikzelf, Willeke Alberti, Tom Manders jr., Lex Durlacher, Piet Monnereau,
Peter van Asten
Van links naar rechts onder:
Carrie Hellingwerf en Monique Foree

WILLEKE 4

STOELTJE VAN COLE

Willem Nijholt ging de rol spelen van de songwriter Cole Porter in de muziektheater voorstelling Ýou’re the Top.
We waren al een paar vergaderingen verder maar het ontbrak nog aan een idee voor de visual.
Om de echte Cole Porter als figuur beter te leren kennen was er ook een behoorlijke hoeveelheid foto’s van hem verzameld.
Daar zaten een aantal intrigerende foto’s tussen waar hij rokend op een soort klapstoeltje  zat.
Er ontstond toen het idee om die foto exact na te maken maar dan met Willem Nijholt.
Willem die via deze foto haast letterlijk in de huid kruipt van Cole Porter.

PORTER OP STOELTJE
Helemaal het zelfde stoeltje kregen we niet te pakken.
Uiteindelijk er een gekozen die behoorlijk in de buurt kwam.
De houding waarin Cole zit is werd door Willem exact gekopieerd.
Het was een intensive fotosessie  waar telkens gestopt moest worden om de houding bij te schaven richting de originele foto.
De foto’s zijn genomen door Frans van Heiningen in zijn fotostudio in Haarlem.

TOP contactsheet
TOPWILLEM 1
Naderhand is dat zelfde is ook nog met een andere foto van Cole Porter gedaan.
Dat is een foto waar Cole geconcentreerd zit te schrijvend aan de vleugel.

Beide foto’s heb ik gebruikt om een mooie montage foto te maken.
Het idee hiervan was Cole de schrijver en Cole de levensgenieter in één foto te vangen.
Deze foto is gebruikt in de eerste presentatie van het project. De presentatie was gemaakt in de vorm van een vierkant boekje en is toen naar alle theaterdirecteuren toe gegaan.

TOP COMBI FOTO 1

De foto met het stoeltje hebben we naderhand ook gebruikt voor de posters, flyers en boekjes.

TOP poster

RAMSES ’96 WERD RAMSES ’97

Ramses ’97 was in alle opzichten een hele speciale ervaring.
Met producent Cor Franc ging ik in de aanloop van het project regelmatig naar Amsterdam om met Ramses bij hem thuis te overleggen en te brainstormen hoe het programma eruit zou komen te zien.
Dat waren bijzondere middagen met een vleugje wijn die meestal ergens in avond eindigden.

Ramses zou voor het eerst na 10 jaar weer op tour gaan.
Wilde dat niet alleen op het podium staan maar ook ‘jong’ talent om zich heen hebben.
Bedacht dat ie niet alleen zijn eigen liedjes zingen maar ook ander werk.
Een steeds terugkerende vraag was of Ramses nog met nieuwe liedjes op stapel had staan.
Dat is lang blijven zweven. Zei wel altijd op mysterieuze toon dat ie met wat dingetjes bezig was.
Uiteindelijk kwam hij met de liedjes ‘Jij bent mij zo lief’ en ‘Nu ik vertrek’.

Uiteindelijk werd ervoor gekozen om Rolinha Kross, Manuela Kemp en Martine Grünwald als zangeressen erbij te halen en Nico van der Linden als entertainer.
Idee was dat zij het programma zouden beginnen en alle ruimte kregen om ook solo stukken te zingen en te spelen. Naderhand zou Ramses er danbij zou komen.
Alles lag op stoom. Ook de vormgeving en proefdrukken waren al klaar.

RAMSES 3 '96 proefdruk
Ramses ging nog even op vakantie gaan naar zijn vader in Spanje.
Die werd 91 en dat moest gevierd.
Toen dat telefoontje.
Het was daar voor Ramses niet helemaal lekker uitgepakt.
Hij was daar gevallen bij het zwembad.
Hij had direct pijn maar ging toch nog terug naar Amsterdam.
Net thuis is ie toen nog een keer gevallen.
Wilde voor iemand de voordeur open doen maar struikelde over een slaapzak.
Er werd een breuk in zijn linkerheup geconstateerd.
In plaats van op tour werd het revalideren in Bilthoven.
Gebeurde in augustus en half september zouden we beginnen met try-outs.
Ramses’ 96 werd afgelast en werd Ramses ’97
Nieuwe promotie materiaal.
RAMSES 1 FLYER
Ook het programma ging op de schop.
Nico had in ’97 al andere verplichtingen.
Dus ook nieuwe publiciteit foto’s en een nieuwe vorm zonder Nico.

Foto’s werden al tijdens zijn revalidatie in Bilhoven gemaakt.
Revalidatie centrum lag midden in het bos wat de fotograaf inspireerde om de onderstaande foto te maken.

RAMSES 8 PROMOFOTO